In 1874 start Petrus Klazen zijn eigen looierij, die hij tegen het dwars op de weg staande huis aanbouwt. Twee zonen van Petrus zetten de looierij voort tot in de jaren dertig van de vorige eeuw. Daarna verliest het pand de functie van looierij.

Het huis en de looierij zijn dwars langs de weg gezet, omdat de plaats waar de hijsinstallatie was goed bereikbaar moest zijn vanwege de aan- en afvoer van de huiden.
Zoals hier aan een dijk gelegen, kon dat het beste door de looierij met de zijgevel langs de straatkant te zetten. Ter hoogte van dit huis is de waterkeringmuur nog zeer goed intact.

Het in het midden van de 19e eeuw gebouwde huis wordt, na aankoop in 1922 door de familie Schaapsmeerders, het begin van de NV. Schoenfabriek Schaapsmeerders en in 1962 de Schoenfabriek Derby, toen al sinds een aantal jaren in handen van de familie Brokx.
De grote en vele ramen in het voormalige fabriekspand zorgden voor voldoende licht tijdens het maken van schoenen en laarzen.

Het woonhuis is een éénlaags huis van het Langstraatse type met een zadeldak tussen tuitgevels met trapbekroning en een makelaar. De fabrieksruimte heeft al meerdere doelen gediend, o.a. als opslagruimte.

Direct achter de huidige huizen aan de oostelijke kant van de Havendijk ligt sinds de tweede helft van de vijftiende eeuw de Kerkvaartse Haven. Als na de Sint Elisabethsvloed van 1421 het weggevaagde dorpje Waspik enkele honderden meters zuidelijker wordt opgebouwd, is er behoefte aan een betrouwbare aansluiting op de doorgaande vaarwegen. De Winterdijk, nu ’t Vaartje, die na de Elisabethsvloed wordt aangelegd sluit aan op de huidige Havendijk, toen ‘des polders sijdijck’ genoemd. Mogelijk is de oostelijke dijk van de haven ook toen aangelegd, zodat er een haven ontstaat die uitmondt in wat we nu het Oude Maasje noemen.

Waspik ontwikkelt zich tot schippersdorp. Naast het vervoer over water naar Hollandse steden ontstaan er scheepswerfactiviteiten. De grootste scheepswerf is van Ruijtenberg. Tot rond 1950 wonen er in hoofdzaak mensen die op een of andere manier aan de haven en op de scheepswerf hun brood verdienen.

Na de gefaseerde demping van de haven resteert sinds 1969 (de aanleg van de Maasroute) nog een klein deel, nu jachthaven De Langstraat. De gerestaureerde huizen geven een mooi beeld van de vroegere Havendijk. Alle huizen staan met de achterkant naar de haven. Karakteristiek zijn nog de slangentoren van de voormalige brandweerkazerne en de reclame van broodbakkerij en kruidenierswarenwinkel Boom.

Vanaf Havendijk nummer 52 ligt aan de linkerkant een parkje. Daar ligt tot vijfenzeventig jaar geleden een wiel, als stille getuige van een doorbraak, die de dreiging van het water wel erg voelbaar maakte.
Rond een deel van het parkje is een damwand geslagen die de dijk versterkt en de waterhuishouding voor de huizen in de omgeving verbetert.

De Veerstraat is een lintbebouwde straat aan de voet van de Havendijk. De weg is genoemd naar het pontveer dat mogelijk al vanaf de zestiende eeuw tot 1978 over het Oude Maasje naar Overdiep ging.

Op de kop van de Veerstraat wordt druk gewerkt aan de bouw van een nieuw appartementencomplex. Op deze plaats staat tot de sloop in 2025 het café d’Ouwe Haven. Geen monumentaal pand maar wel immaterieel erfgoed voor vele Waspikkers die daar, individueel of in verenigingsverband, hun drankje hebben gedronken.

Raadhuisstraat 2
Aan de kop van de Kerkvaartse Haven staat in 1850 het woonhuis van notaris Pieter van der Meer. Een voor die tijd groot huis schuur, erf en hof (waarin zich 'water tot vermaak' bevindt), en een boomgaard.
Na aankoop van de villa in 1878 door Willem de Roon wordt de woning geheel vernieuwd. Ook de tuin – ter grootte van het huidige park - wordt opnieuw aangelegd. Na het vertrek van de familie van Roon in 1933 wordt het huis, na kort te hebben gediend als winkelwoonhuis, aangekocht door de gemeente Waspik en verbouwd tot nieuw gemeentehuis.
Na de gemeentelijke herindeling in 1997 verliest het gebouw zijn bestuurlijke functie en krijgt het de naam ‘Het Oude Raadhuis'.

Raadhuisstraat 15
De bouwvalligheid van het eerste raadhuisje van Waspik leidt in 1875 tot de bouw en ingebruikname van een nieuw raadhuis. Het gebouw biedt op de eerste verdieping plaats aan gemeentelijke kantoren, de raadszaal en de burgemeesterskamer. De mooie dubbele trap aan de voorzijde – helaas bij een eerdere verbouwing verdwenen - geeft toegang tot het raadhuis en geeft het gebouw een deftige uitstraling. Het enige dat rest is het hardstenen bordes dat nu als stoep voor de voordeur ligt. De deur die zich onder de trap bevond, was de ingang van 'het cachot' waar overtreders van de wet werden opgesloten. Een bijzonder detail in de voorgevel is het iets vooruit gebouwde middengedeelte, bekroond met een timpaan, een driehoekige versiering.

Raadhuisstraat 13
Dit gelijksoortige huis als nummer 15 is in 1876 gebouwd als onderwijzerswoning met daarachter de nieuwe school. Het is een tweelaags herenhuis met schilddak, voorzien van stucwerklijsten met afgeronde bovenhoeken. De ramen hebben een lijstversiering bekroond door een kuif en glas-in-lood bovenlichten boven de ramen op de begane grond. Voor deze woning ligt nog een authentieke stoep van terrazzowerk: stukjes natuursteen die in mozaïekpatroon in cement zijn gelegd.
In 1905 wordt dit pand in gebruik genomen als ambtswoning voor de Waspikse burgemeesters die het tot de gemeentelijke herindeling van 1997 hebben bewoond. . De burgemeesters Dekkers, Couwenberg, Welling, Jansen en Oord hebben dit herenhuis bewoont.
Na een grondige restauratie rond 2010 wordt het pand particulier bewoond.

Bij behoefte aan een kop koffie en iets lekkers kunt u gebruik maken van twee horecavestigingen. In het voormalige pand van de Rabobank aan de Raadhuisstraat 8 is brasserie ‘Bij 8’ gevestigd. Op de hoek van de Raadhuisstraat en Kerkstraat vindt u op nummer 10 ‘Roos Borrel en Keuken’.

Raadhuisstraat 10
De leerlooier Govert Teunen laat rond 1839 dit pand bouwen waarin rond 1888 door zijn kleinzoon Jan Teunen een café wordt gevestigd, bekend onder de naam ‘De Ploeg’. In 1925 gaat het pand over in handen van Harrie van Iersel, dan voortaan Hotel Van Iersel genoemd.
Het gebouw wordt uitgebreid met een zaal en in de tuin een muziekkiosk. Naast het hotel-café begint Harrie van Iersel eind jaren twintig ook een wijnhandel.
Het hotel-café is in de jaren zestig in andere handen overgegaan. De kiosk en de hotelfunctie zijn verleden tijd. Gelukkig is dit mooie pand met zijn blokpleisterwerk en de pilonen op de dakkapel in het centrum van het dorp door de jaren heen behouden gebleven. Iets van de oude sfeer is nog voelbaar bij ‘Roos Borrel en Keuken’, zoals het nu heet.

Dorpsplein – links en rechts van het Dorpsplein staat twee kerken.

Deze laatgotische kruiskerk is het oudste nog bestaande gebouw van Waspik, daterend uit 1450. Dit van oorsprong katholieke godshuis wordt aan het begin van de zestiende eeuw door de protestanten overgenomen. Hoewel veel kerken rond 1800 terug worden gegeven aan de katholieken, gebeurt dat niet in Waspik. In 1809 wijst Lodewijk Napoleon de kerk definitief toe aan de protestante geloofsgemeenschap. De katholieke parochianen blijven tot 1841 gebruik maken van de schuurkerk. In dat jaar wordt de nieuwe Bartholomeuskerk ingewijd.

De Nederlands Hervormde kerk is een laatgotische kruiskerk met een klein klokkentorentje op de kruising. Het dak dat op twee plaatsen aan de noordzijde onderbroken wordt door dakkapelletjes, heeft een bedekking van leien. De bakstenen steunberen hebben natuurstenen hoekblokken en banden. De kerk is voorzien van glas-in-lood spitsboogramen waarvan die in het koor nog de oorspronkelijke stenen kozijnen hebben. Het vroegere koorgedeelte van de kerk is na de Reformatie door een wand gescheiden van de rest van het gebouw en in die ruimte zijn de consistoriekamer en een bovenzaal ondergebracht. Het kerkgebouw heeft houten tongewelven. Het pronkstuk van de kerk is een prachtig orgel, in 1767 in Culemborg vervaardigd door Matthias de Crane. De houten orgelkast is fraai beschilderd en bevat mooi houtsnijwerk evenals de in rococostijl uitgevoerde preekstoel.

Heel bijzonder zijn de rouwborden die zich in de kerk bevinden en herinneren aan Maria Emonds, vrouwe van Groot-Waspik, en aan haar echtgenoot en haar zoon Adrianus en Franciscus Cousebant. Ook van de vrouw van de zoon, Maria van Alckemade, hangt hier een rouwbord. Smeedijzeren draaihekken geven toegang tot het kerkhof, waar zich nog monumentale grafkelders en grafzerken bevinden, onder andere van de familie De Roon en enkele oorlogsgraven.

Dit monumentaal kerkgebouw dateert van 1841, maar de parochie is uiteraard veel ouder.

Al in 1257 is er sprake van een parochie Waspich en Capella. Omdat de kerk is gebouwd onder toezicht van het Ministerie van Waterstaat, wordt deze kerk een Waterstaatskerk genoemd.
De kerkbanken worden vervaardigd door de Waspikse timmerman Adriaan de Zeeuw. Het hoofdaltaar en de omlijsting daarvan is houtsnijwerk dat beschilderd is als marmer. Het prachtige Loretorgel is afkomstig uit Mechelen. De doopvont en het doophek zijn geplaatst in 1883.
In 1952 laat pastoor Rovers het interieur van de kerk, dat mede als gevolg van oorlogsschade aan een opknapbeurt toe was, geheel restaureren. De ramen worden vervangen door prachtige gebrandschilderde glas-in-loodramen en Rovers maakt zelf een ontwerp voor nieuwe kerkbanken. De beelden die tot dan tegen de pilaren hangen, verhuizen naar de muren. Ook de uit hout gesneden kruisweg en de nieuwe Kerstgroep uit het atelier van Charles Vos zijn een initiatief van zijn hand.

In de jaren tachtig is het hele interieur van de kerk geschilderd door een groep vrijwilligers onder de naam actie ‘Witkwast’. Het exterieur van de kerk met de zuilen voor de voorgevel en een driehoekige tympaan daarboven is kenmerkend voor een Waterstaatskerk. De Latijnse tekst op de gevel betekent: ‘Dit is het huis van de Heer.’ De beelden in de voorgevel zijn afbeeldingen van de patroonheilige van deze kerk, de apostel Bartholomeus, die onder meer ook de patroon van de leerlooiers is. Aan de andere zijde staat de heilige Barbara, ondermeer patrones van de architecten en de ingenieurs.

In de Carmelietenstraat in Waspik-Boven staan vier traditionele boerderijen uit het begin van de 19e eeuw op een stuk land dat ‘De Hooght’ heet. Vier boerderijen, ver van de weg af, op een lijn naast elkaar met in het midden een ‘oprijlaan’. De boerderijen staan op een zandhoogte van ongeveer een meter boven het maaiveld. Die zandrug loopt van Kaatsheuvel naar het noordwesten via Waspik-Boven naar Raamsdonk.

Gezien de behoefte aan een eigen katholieke kerk in Waspik-Boven besluit pastoor Huybers in 1921 geld in te zamelen voor de bouw van een nieuwe kerk ‘Te Boven’. Ondertussen zijn de paters Carmelieten op zoek naar een nieuwe vestigingsplaats voor een klooster met kerk en vinden daarvoor grond in Waspik-Boven. De kerk wordt een zogenoemde rectoraatskerk die niet alle bevoegdheden van een parochiekerk krijgt.
Architect J. Donders ontwerpt een gebouw met neogotische stijlkenmerken. De kerk is driebeukig. Binnen overheersen de bakstenen en vallen de lichte gewelfbogen op, evenals enkele gebrandschilderde ramen. De kerk heeft een samengesteld zadeldak. Inspringend is het voorfront met twee achthoekige torens die spits toelopen.
Tussen klooster en kerk staat een slanke vierkante klokkentoren met uurwerk en achtkantige spits.
Het klooster heeft drie bouwlagen met zolderverdieping en souterrain en het heeft een mansardedak. De ingangspartij ligt onder een zadeldak met spitsboog en heeft een frontale trap.

Pas in 1962 krijgt de kerk de volledige status van parochiekerk. De kerk is in 2012 aan de eredienst onttrokken. Kerk en klooster krijgen nu een zorg- en woonfunctie.